College Life: Election special

Normaal gesproken probeer ik met mijn verhalen een beeld te scheppen van het leven op een Amerikaans college. Dit keer wijk ik eenmalig van deze taak af en staat de verkiezing van de eerste Afro-Amerikaanse president centraal. Een impressie van een bijzondere dag in een bijzonder land.

Verkiezingen in Amerika zijn feesten, partijen, iets waar mensen maandenlang opgewonden over kunnen zijn en uiteindelijk stemt ongeveer de helft van de kiesgerechtigden. Vergelijk dit met Nederland, bijna niemand heeft er zin in en als het dan eenmaal zo ver is stemt minstens vijfenzeventig procent, bij mooi weer iets meer.

De campagne kent hier ook zijn weerga niet. Televisiespotjes, bijeenkomsten met duizenden aanhangers, posters en heel veel merchandising. Je kunt het zo gek niet verzinnen of je kon het de afgelopen maanden overal krijgen. T-shirts, petten, dassen, buttons en zelfs McCain-, Palin- of Obama-condooms! Nee, ik maak geen grap. Sterker nog, voor tien dollar heb ik zelf deze collectors items aangeschaft. Zoiets zie je nergens anders op de wereld.

Dinsdag 4 november was dan de grote de dag. De dag waarvoor al deze tv-spotjes, T-shirts, petten, dassen, buttons en condooms zijn gemaakt. Waarvoor de kandidaten maandenlang het hele land zijn doorgereisd. De dag waarop geschiedenis geschreven zou kunnen worden en uiteindelijk is geschreven.

Met minstens 349 kiesmannen (nog twee staten zijn niet zeker) heeft Barack Obama ruim de benodigde 270 kiesmannen binnen weten te halen. Hiermee wordt hij de eerste zwarte president van Amerika, iets wat voor veel ‘Afro-Americans’ een zeer emotioneel en belangrijk moment is. Veertig jaar geleden mochten velen nog niet eens stemmen, nu is één van hen president.

Mensen zijn nadat om elf uur Amerikaanse tijd duidelijk werd dat Obama gewonnen had massaal de straat opgegaan in Washington, waar ik deze avond verbleef. Toeterende auto’s en schreeuwende mensen beheersten tot in de vroege ochtend het straatbeeld van de nieuwe woonplaats van de familie Obama.

 

Op het moment van deze festiviteiten zat ik in de studio van de NOS in het Occidental restaurant. Vanuit Nederland had ik begrepen dat hier de opnames zouden zijn. Uit pure nieuwsgierigheid ben ik daar een kijkje gaan nemen en ik mocht meteen in de zaal plaatsnemen. Ik heb dan wel niet echt met alleen maar Amerikanen de avond meegemaakt, maar dit was heel bijzonder. Bovendien was er voldoende Amerikaans personeel.

Tijdens de avond heb ik met verschillende Amerikanen gesproken. Naarmate de avond vorderde en de kansen voor Obama steeds groter werden, steeg ook de opwinding bij de mensen. Niemand kon het echt geloven voordat CNN Obama uiteindelijk uitriep tot de nieuwe president van Amerika. Een enorme uitbarsting van vreugde en emotie was het gevolg. Met tranen in de ogen viel men elkaar in de armen. Wat ik vooral hoorde van deze mensen, is dat deze avond te vergelijken is met de vrijlating van Mandela of de val van ‘de Muur’. Zo belangrijk is dit voor de vooral donkere mensen. Zelf denk ik ook dat er op 4 november 2008 een barrière is doorbroken. En ik was erbij!

Lees hier de eerdere colums van Frans:
> College Life: Disclaimer
> College Life: Wine and dine at Rowan
> College Life: Wow, I love your accent! 
> College Life: pre-departure

Reacties

• 07/11/2008 door Paula:
  Ja ja vroeg mijn bed uitgebeld, omdat jij op de televisie was, heel speciaal en leuk hoor. Zoiets maak je van je leven niet meer mee, super Frans
  
  
• 06/11/2008 door Irene:
  frans, Leuk dat je mijn foto (rechts) hebt gebruiktbij dit artikel.