Mijn eerste modeshow

Pauze-reporter Stephanie is model. Speciaal voor PAUZE.nl schrijft ze over haar beginnende carrière. Vanaf nu kun je haar avonturen hier exclusief volgen.

Door PAUZE-reporter Stephanie

Mijn dag begint zoals gewoonlijk met een vroege treinreis. Om half acht sta ik al in Breda op het station om op tijd in Den Haag te kunnen zijn. Vandaag loop ik mijn eerste modeshow. In de trein zit ik dan ook te zenuwen en ik kan me niet echt concentreren op het boek dat ik op mijn schoot heb liggen. Als de trein na een uurtje op Den Haag Centraal stopt en ik uit de trein stap, is het al druk en begint het bij mij een beetje te kriebelen. Een grote stad laat me altijd opleven en als ik door de straten van Den Haag loop, op zoek naar het pand waar ik moet zijn, verandert de spanning al een beetje in zin hebben. Ik heb zin in de uitdaging die me daar te wachten staat.


Als ik bij het gebouw op de prinsessegracht aankom meld ik me bij de vrouw achter de balie ‘Ik ben model voor Annemarije van Harten’, zeg ik en dat klinkt eigenlijk best goed. Ze wijst me waar ik moet zijn en ik loop twee gangen door en kom bij de visagie-zaal. Ik stamel tegen een vrouw dat ik voor Annemarije loop en dat ik hier moest zijn. Zij meldt me dat ik nog niet aan de beurt ben en ik word naar de kantine gestuurd en daar begint het lange wachten. Gelukkig kom ik daar wat bekenden tegen en kan ik me volgieten met koffie, wat mijn hoofd wat helderder maakt.

 Na zo’n anderhalf uur wachten worden we geroepen voor de repetitie. We passen de schoenen waar we tijdens de show op moeten lopen en krijgen de catwalk te zien. Een choreograaf legt uit hoe we moeten lopen en dat is nog ingewikkelder dan ik dacht; naast het ‘simpel’ heen en weer lopen moeten we ook op een bepaalde manier draaien en op een bepaald stuk van de catwalk lopen, stoppen en poseren. Na het oefenen krijg ik wel meer zin in de show. Nu ik alle andere modellen heb ontmoet is het ook een stuk gezelliger. Samen hangen we, poseren we voor de fotografen (waarvan er backstage minstens tien rondlopen) en drinken koffie in het zonnetje totdat we in de visagie mogen. Ik word opgemaakt door twee verschillende visagisten, de ene legt de basis aan en een half uur later doet de andere visagist de rest van de make-up. Daarna wordt mijn haar niet al te zachtaardig in een onnatuurlijk model geflanst. Als ik klaar ben met haar en make-up, krijg ik nog even tijd om in de kantine wat te eten; er is keuze uit sla, couscous, soep en brood. Niet echt uitgebreid als je nog tot twaalf uur ‘s nachts bezig bent.

Tegen vijfen worden we geroepen om de kleding te passen, ik krijg een donkergrijze broek, een doorschijnend roze topje en een grote lichtgrijze jas aan, die met lintjes wordt bevestigd aan mijn haar. Erg pijnlijk,  maar het ziet er prachtig uit.

Als we met zijn allen backstage staan te wachten, word ik toch wel erg zenuwachtig. Annemarije heeft mij aangewezen om de show te openen en als ik een tikje op mijn schouder krijg - want betekent dat ik moet gaan lopen - krijg ik het even heel warm. Maar dat gevoel is meteen weer verdwenen als ik op de catwalk sta. Met de dode modellenblik van ‘het-maakt-me-allemaal-niks-uit’ loop ik over de catwalk. Aan beiden zijden staan tribunes die zijn gevuld met tweehonderd mensen die allemaal naar mij kijken en aan het eind van de catwalk staat een groepje fotografen die gretig foto’s van me neemt. Dit voelt zó goed, dat ik baal als ik weer van de catwalk af ben. Na afloop van de eerste show bespreken we met z’n allen hoe gaaf het was en de andere twee shows gaan ook super; het wordt steeds leuker. Na de laatste show van tien uur kleed ik me snel om, zoek mijn spulletjes bij elkaar en ren na het station om de laatste trein naar Breda te halen.

Als ik de volgende dag veel te vroeg opsta om weer naar school te gaan, ben ik op magische wijze helemaal niet moe. De show heeft me zo’n kick en voldaan gevoel gegeven dat ik er nog een hele dag op kan teren!

Reacties

• 30/06/2009 door Tiffany:
  Wat cool! Ik wil ook model worden!