Cherylle met dubbel Q (14)

Cherylle zit midden in de toetsweek. Sommige leerlingen beginnen tijden van te voren met leren, anderen beginnen daar tijdens de overhoring nog mee!

Grease, Highschool Musical, dyslexie en Frans woordjes
SO’s, SE’s, CE’s, de afkortingen klinken leuk, maar het leren wordt er echt niet leuker door. Midden in je examenjaar denk je nog maar aan één ding: Hoe kan ik in hemelsnaam ooit voor die CE’s slagen?! Nu is de oplossing simpel: stampen, stampen, stampen! Gelukkig doet iedereen dat ook, tenminste dat zou je verwachten...

'Nog vijf minuten...', de zware stappen van een kleine, wat gezette man galmen tegen de muren. De tafels beven op het moment dat hij voorbij loopt. Het is doodstil in het lokaal. Ik kijk verdwaasd naar het blaadje voor me. Nog vijf minuten?! NOG VIJF MINUTEN?! De paniek weet me te raken, en slaat meteen toe. Ik ben pas bij vraag dertig, nog twintig te gaan!
Frans, mijn eerste SE voor vandaag en tevens de eerste die ik hier op deze school krijg. Mijn nieuwe school heeft inmiddels geen geheimen meer voor me, maar die enge veertig-plussers, die eigenlijk allemaal mijn leeftijd zijn (lees: Cherylle met dubbel Q 10 ) verbazen mij nog steeds elke dag.

Twee uur en vijf minuten geleden, kwam ik het lokaal binnen. Gelukkig hadden ze op ieder lokaal heel groot de namen gehangen van de personen die daar moesten zitten, zodat niemand in een verkeert lokaal zou zitten. Behalve...Inderdaad, je raadt het al. Ik, geniaal als ik ben, zat heerlijk te wachten in een lokaal waar scheikunde werd getoetst. Kan voorkomen, zou je denken, gewoon een klein foutje. De fout wordt wat groter op het moment dat je de deur uitloopt, om even naar de wc te gaan, en ineens heel groot “Scheikunde” op de deur ziet staan. De dag begon al goed.

Nadat ik het goede lokaal had gevonden, wel een deur verderop, kwamen er nog een stel andere studenten binnen lopen. Ik begon net mijn gesprek met R. over Fransen, brieven en vreemde woordjes (nee, maak je maar geen zorgen het was niet vrijwillig, maar leerstof) terwijl een andere student binnen komt. Voor zijn bestwil ga ik zeggen dat zijn naam met een B begint, en niet dat het eindigt op eindigt op –art (nee, zo gemeen ben ik niet hoor, Bart. Maak je maar geen zorgen, ik zal je naam niet noemen)  dus laten we hem maar gewoon B. noemen.

B. kwam binnen, met zijn boeken in zijn hand. Terwijl ik verder ga met mijn gesprek, pakt hij zijn boek en slaat het open. 'Zo, en dan nu even leren',  mompelde hij. Alle hoofden van iedereen in dat lokaal draait naar hem toe. 'Leren?!' zeiden wij in koor, alsof we allemaal auditie deden voor een musicalfilm over tieners en de o-zo boeiende gebeurtenissen op school (je leest het goed, dat is sarcastisch) en dan niet die leuke zoals Grease, maar die hele foute en goedkope.

'Leren.' Zei B. ter bevestiging.

Ineens kwam er uit een hoek een meisje lopen in een wit shirt met een roodleren plooirokje, terwijl zij het boek van B. opzij schoof zong ze: “Imagine having everything we ever dreamed, you and I, all the fame.” Terwijl een jongen met een hoed op, uit de andere hoek kwam, en hierop reageerde met een sarcastische: 'Sharpay, and what’s his name?'

Ineens hadden alle meisjes showkostuums aan, die bestonden uit zwarte korte-broekpakjes, roze laarzen en roze pruiken met kattenoortjes, terwijl de jongen, inmiddels met een andere hoed, voor ons stond en ook zijn benen in de lucht gooide terwijl hij een roze broek en lange zwarte jas aanhad. 'I want it all, I want it all. My name in light at Carnage Hall.' Zong de hele klas ineens, terwijl ons al strekkend en voorbereidend voor een mogelijke grote show, verspreidde door de klas.

Volgens mij, dwaal ik af.
Goed, waar waren we. Oja, B. die ik B. noemde omdat niemand er achter mag komen dat hij Bart heet. Ik vind het wel lief, dat ik Bart helemaal niet noem in deze column. B. keek dus op van zijn boek en zei: 'leren.' Nadat wij nog steeds verbaast naar hem kijken, maakt hij het duidelijker. “Dat heb ik nog niet gedaan.” Zegt hij zonder enige schaamte. Uit de hoek komt op dat moment precies wat ik dacht: 'Moest je dat niet thuis doen dan?' Nu is het B. zijn beurt om vol verontwaardiging te kijken. 'Dat lukte niet: ik had geen zin.'
'Nou, succes met 315 woordjes leren, plus nog zo’n 5 werkwoorden, in' ik werp een blik op de klok 'zo’n 15 seconden.' Op dat moment komt de docent binnen en zegt met luide stem dat we gingen beginnen.

'Inleveren!' zegt de man ineens. Iedereen legt zijn blaadje op de hoek van de tafel, en ik uiteindelijk ook, terwijl ik nog niet klaar ben. De man kijkt mij aan vanuit zijn ronde brillenglazen. 'Wat doe jij nou?' Ik kijk snel om mij heen, deed ik wat dan?! 'Je hebt extra tijd, ben je al klaar?' Oja! Voor het eerst in mijn leven was ik zowaar blij met mijn dyslexie.

Zo en nu dan nu Biologie en Kunstgeschiedenis leren!

Kuss,
Cherylle met dubbel Q

Ps: een tip voor iedereen, ook die geen examens doen: leren is handiger om thuis te doen en ongeveer een week van te voren. Dat helpt, echt waar. Oh, en Bart heet geen Bart hoor, zo gemeen ben ik nou ook weer niet, hij heet Thomas.

Lees meer van Cherylle:
Cherylle met dubbel Q (1)
Cherylle met dubbel Q (2)
Cherylle met dubbel Q (3)
Cherylle met dubbel Q (4)
Cherylle met dubbel Q (5)
Cherylle met dubbel Q (6)
Cherylle met dubbel Q (7)
Cherylle met dubbel Q (8)
Cherylle met dubbel Q (9)
Cherylle met dubbel Q (10)
Cherylle met dubbel Q (11)
Cherylle met dubbel Q (12)
Cherylle met dubbel Q (13)

Reacties

• 08/11/2009 door Chayenne:
  hahahaha geweldig!
  
  
• 07/11/2009 door Bianca:
  Helemaal met Sander eens. Leuke schrijfstijl
  
  
• 07/11/2009 door Sander:
  ''Oh, en Bart heet geen Bart hoor, zo gemeen ben ik nou ook weer niet, hij heet Thomas.'' Ik heb hier minstens tien minuten door in een scheur gelegen.