Wat zou je doen als iedereen boven de 14 jaar plotseling zou verdwijnen? De hoofdpersoon in het boek Gone van Michael Grant maakt het allemaal mee. Daarnaast wordt hij verliefd, en verraadt zijn beste vriend hem. Genoeg tienerproblemen voor een complete reeks, moet de schrijver hebben gedacht.
> Door PAUZE-reporter Steve
Sam is een normale veertienjarige jongen. Hij woont in het Amerikaanse kustplaatsje Perdido Beach en houdt van surfen. Alles is vredig en vooral rustig, als er plotseling mensen verdwijnen. Niet alleen de leraar is verdwenen, ook ouders, dokters en de rest van de bevolking boven de veertien is verdwenen. In een klap zijn de kinderen op zichzelf aangewezen en moeten ze zelf de stad draaiende zien te houden. Alsof dat nog niet genoeg is, ontwikkelen een aantal kinderen speciale gaven die ze maar nauwelijks onder controle kunnen krijgen. Tot overmaat van ramp proberen de leerlingen van het internaat buiten de stad de macht over te nemen en daarvoor schuwen ze geen geweld. Sam gaat samen met zijn beste vriend Quinn, goede vriendin Astrid, haar autistische broertje Petey en Edilio op onderzoek uit, als ze erachter komen dat de kerncentrale de mogelijke boosdoener is.
Reclame
Dat dit boek door een Amerikaan is geschreven, staat buiten kijf. Niet alleen de heftige actie, maar ook de vele verwijzingen naar God zijn erg Amerikaans. Daarnaast lijkt er in elk hoofdstuk wel een bekend Amerikaans merk voorbij te komen. Van bekende ijsjesmerken tot een belangrijke Amerikaanse pakketjesbezorger; je krijgt ze allemaal voor je kiezen. Fastfoodketen McDonald’s krijgt de meeste (gratis?) reclame. Met in elk hoofdstuk wel een verwijzing naar het restaurant en een belangrijke hoofdrol in het boek, lijkt McDonald’s een grote sponsor. Een slecht voorbeeld als meer dan één op de vier Amerikanen te dik is.
Niet alleen de aandacht voor fastfood, maar ook het langdradige verhaal doet het boek de das om. Terwijl sommige onbelangrijke dingen vijf hoofdstukken aandacht krijgen, krijgen belangrijke en vooral interessante passages nauwelijks een volledig hoofdstuk.
Ondanks deze minpunten is het verhaal erg vermakelijk. In een hoofdstuk kan je in een deuk liggen om een grapje, terwijl een alinea later de spanning om te snijden is. De schrijver weet een goede afweging te maken tussen actie, spanning, romantiek en humor. Ondertussen snijdt Grant ook een aantal actuele (tiener)problemen aan, zoals boulimia.
Nu de Harry Potter-reeks tot zijn einde is gekomen, is het tijd geworden om aan een nieuwe reeks te beginnen. Gone is daarvoor een goede vervanger. Houd je niet van spanning, actie en fantasie of ben je erg gevoelig voor sluipreclame? Dan is dit boek een perfect cadeau om weg te geven. Voor liefhebbers van dit genre: dit boek is het eerste deel van een reeks.